„— Kto wie, czy mieliście rację pozwalając odejść temu człowiekowi. Byłby to doskonały zakładnik. Możecie jednak być pewni, że gdziekolwiek będzie — ja go odnajdę!
— Labrie — powiedział burmistrz wsiadając do swej karety. — Oni mają zamiar rozdawać tutaj proch. Na wypadek gdyby Ratusz miał wylecieć w powietrze, nie chcę postradać przy tym życia... Jak najdalej stąd, jak najdalej!
Kareta minęła sklepioną bramę i ukazała się na placu, gdzie z niecierpliwością czekało już około pięciu tysięcy ludzi.
Flesselles, w obawie, by jego wyjazd z Ratusza nie był źle komentowany i uznany raczej za ucieczkę, wychylił się do połowy przez okno karety i zawołał do stangreta
— Do Zgromadzenia Narodowego.
Słowa te zostały przez tłum nagrodzone grzmotami oklasków.
Marat i Billot stali na balkonie i słyszeli ostatnie słowa burmistrza.
— Daję głowę za to — powiedział Marat — że on wcale nie udaje się do Zgromadzenia, tylko do króla.
— Może go zatrzymać — zapytał Billot.
— Nie potrzeba! — uśmiechnął się sarkastycznie Marat. — On wprawdzie jedzie szybko, ale my pojedziemy jeszcze szybciej. Ale teraz chodźmy po proch!
"— Tak... Chodźmy po proch! — odrzekł Billot. Obaj zeszli na dół, a Pitou podążył za nimi.“(12)