„— To nie było łatwe. A myślę, że po prostu stracił głowę. Bo wyobraź sobie, bryczka miała hamulce i to niezłe. Wskoczyłem na stopień, pokręciłem korbką i to wszystko. Bardzo mi wtedy dziękował. Później pomogłem mu schwytać koniokrada...
—Koniokrada — Karol parsknął śmiechem. Carty przymrużył lewe oko
—Człowiek nigdy nie przeczuwa, w jakiej sytuacji może się znaleźć. Ten koniokrad bar
zo mnie wówczas rozzłościł, zupełny cymbał! Zapomniał dopiąć popręgów u siodła. Zdążyłem schwycić go za nogę i natychmiast zwalił się z całą uprzężą. Dobrze mu tak, na przyszły raz niechaj u%vaża.
Przerwali rozmowę, bo gospodarz podał jajka sadzone na wędzonym boczku, a do tego butelkę whisky. Wypili, ale następnej kolejki Karol odmówił.
— Co ci — zaniepokoił się Carty. — Chory jesteś
— Ale, tam... Strasznie chce mi się spać. Jedna porcja dobrze zrobi, ale przy drugiej zasnę.
— A cóż to komu szkodzi Mam tu pokoik, wcale niezły. Chodź, odpoczniesz.
— Nie, nie. Nie mam zamiaru zostawać dłużej. Diabli wiedzą, co znowu temu szeryfowi strzeli do głowy.
— Nic mu nie strzeli, skoro wie, że ja cię znam.
— Tak ci ufa
— Ba, chciał mnie zrobić swoim zastępcą.
— Nie! Doprawdy
— Jak mnie tu widzisz! Ale już mam dosyć Blowy Garden i zamyślam wyjechać.“(11)