„—Dziewiąta.
—Dobra. W takim razie możemy zjeść śniadanie. Czarni, zlani potem górnicy, łyskający białkami
oczu, przestali pracować i oparłszy się o Ścianę sięgnęli po koszyczki z prowiantem. Nie mogli przeczołgać się do chłodniejszego miejsca, by zjeść, ponieważ użyczali sobie tylko piętnastu minut odpoczynku, a tyle prawie zajęłoby samo czołganie się. Siedzieli więc w duszącym upale, jedli łapczywie i prędko suchy chleb z kwaśnym serem, ręce ich zostawiały duże smugi sadzy na białym chlebie; popijali go letnią kawą z butelek. Kawa, chleb, kwaśny ser — oto cena.
za którą harowali trzynaście godzin dziennie po ziemią.
Vincent znajdował się już od sześciu godzin w kopalni. Brak mu było tchu, dusił się od upału i kurzu, zdawało mu się niepodobieństwem, aby mógł bodaj chwilę dłużej znieść tę mękę. Był więc wdzięczny, gdy Jacąues powiedział, że muszą już iść.
— A uważaj na gaz, Decrucą — ostrzegał Jacąues wpełzając do chodnika. — Jeśli się pogorszy, pamiętaj, byście na czas stąd zwiali.
Szyderczy śmiech zabrzmiał w odpowiedzi.
— Wówczas wypłacą nam oczywiście dwa i pół franka dla przyjemności, prawda
Pytanie pozostało bez odpowiedzi. Decrucą znał ją równie dobrze jak Verney, który wzruszył tylko ramionami i wczołgał się do tunelu. Vincent za nim. Oślepiał go kłujący, brudny pot spływający mu do oczu.“(8)