„0 naszej miejscowości, o tem uzdrowisku w górach, a i o naszej działalności. Wydrukowane to było w gazecie miejscowej, ale teraz pragnąłbym, by napisał o tem do dużego dziennika, myślę też, że
1 dla niego samego będzie to większem zadowoleniem.
Panna mówi — Miebśmy tu przed niejakimś czasem wizytę pomocnika sołtysa. Przyszedł, by nas przesłuchać.
— Z powodu p. Fleminga, tak. Dowiedziałem się o tem później, niestety — nie mogłem być na miejscu i zapobiec temu. Mam nadzieję, że postępował względnie Tegoby jeszcze brakowało! Zresztą wpadnę znów do sołtysa, wymagam spokoju dla naszych gości.
— Skoro już pan wymienia p. Fleminga — chyba nie umarł on jeszcze, żyje dotąd
— Spodziewam się, odpowiada adwokat wciąż jednako życzbwy i okrągły względem wszystkich, nawet względem nieobecnego fałszerza. — Nie słyszałem nic takiego, ale mam doprawdy nadzieję, że p. Fleming odniósł korzyść z pobytu tutejszego, i że się poprawił. Pan Fleming był nad wyraz uprzejmym i sympatycznym młodym człowiekiem, arystokratyczny i wytworny — wzorowe maniery, — jeśb powróci, sanatorjum Torahuza będzie znów otwarte dla niego. Naogół miebśmy szczęście z naszymi gośćmi, sami dobrzy ludzie, których z radością ujrzymy z powrotem. Co się tyczy księżniczki, nie była całkiem złą reklamą dla nas, i ona będzie miłym gościem, jeżeb powróci. Co za zachowanie się, co za air! Nie wiem, czy ma to takie znaczenie dla pani, ale muszę powiedzieć, że na mnie to działało, nazwij mię pani głupcem, ile się pani podoba!“(16)