Ze wspomnień gen Sosnkowskiego należałoby

„Ze wspomnień gen. Sosnkowskiego należałoby wnioskować, że w miarę katastrofalnego przebiegu wydarzeń na froncie Marszałek stawał się Skłonny do przyjmowania jego rad operacyjnych. Pod koniec pierwszej dekady września gen. Sosnkowski sugerował a) nieustępliwą, zdeterminowaną obronę stolicy; b) maksymalne przedłużenie kampanii przy pomocy pozostałych jeszcze sił z tyłami, opartymi o granicę rumuńską. Odpowiednią decyzję miał — według informacji gen. Sosnkowskiego — podjąć Naczelny Wódz 11 września. Ale wynikające z niej rozkazy operacyjne wyszły dopiero w nocy 13 na 14 września, w znacznie pogorszonym już położeniu operacyjnym.
Jeszcze jeden moment zasługuje na baczną uwagę Czytelnika. Jest to trzykrotnie ponawiana propozycja gen. Sosnkowskiego objęcia dowództwa w stolicy.
Oczywiście, nie można przeczyć ważności Frontu Południowego w oczach marsz. ŚmigłegoRydza. Wszak przedstawialiśmy możliwe katastrofalne wręcz skutki dla polskiej koncepcji ogólnego odwrotu na południowy wschód — na Rumunię — w wypadku przeniknięcia niemieckiego klina pancernego wzdłuż granic z Węgrami, a następnie z Rumunią. Zapobieżenie takiemu rozwojowi sytuacji było ważnym zadaniem, godnym najlepszego z dyspozycyjnych dowódców.“(1)