„Jednak zawiesił panamę na hak z powrotem. Zawahawszy się, wręczył Grossenbergowi grubą kopertę, która jak to się potemokazało, zawierała dwanaście arkusików papieru lotniczego, zapisanych od dołu do góry, i to nie bardzo czytelnym pismem. W saloniku, do którego przeszli, pozostał jeszcze co najmniej około godziny, wystając we wnęce okiennej lub chodząc po dywanie od fortepianu do konsolki z bibelotami. Niemal połykając słowa, coraz bardziej się śpiesząc, chaotycznie opowiedział prawie o wszystkim, co posegregowane później przez mecenasa, wypełniło tyle stron niniejszej zbeletryzowanej niejako kroniki. Atoli nazwisko kapitana Wieczorkiewicza i tym razem pominął, a rozmowa z nim nie została przez Leona odtworzona w całości. Wspomniał tylko, że w pewnym biurze ten sam pan, któremu żandarm pokazywał czyjąś sztuczną szczękę, przeniósł świecznik z miejsca na miejsce, mówiąc przy tym o Pawłowie, o swej służącej i o sprzątani u... sprzątaniu w swym mieszkaniu...
— Tam, w tej kopercie, co to panu dałem, znajdzie pan mecenas pewne szczegóły... i nazwisko, he! Ale tylko ewentualnie... Proszę jej na razie nie otwierać, bo to jedynie na wypadek... gdybym ja przypadkiem po nią się nie zgłosił za kilka dni... Gdzie ja mam moją panamę... Aha, przecie nie zabrałem jej tutaj, ha, po co się o to pytam, co — zawołał. — Do widzenia panu mecenasowi... Muszę jednak tę sprawę jeszcze dziś tam wyjaśnić... — wymamrotał już będąc w przedpokoju. Do takiego stopnia zaczął już się śpieszyć, że mecenas za nim z trudem tam zdążył. — Chcę porozmawiać ze Sztajsami no i W ogóle... Nie wiem, czy przeżyję kiedyś prawdziwy strach, ale wiem, że dziś ktoś będzie się mnie... bał! — i trzasną! drzwiami“(5)