„Kiedy przepychała się przez tłum żałobników, okrągła jej twarz zdawała się rosnąć wszerz, jak gdyby wyrażała uczucia zupełnie różne od tych, jakie odczuwali pozostali obecni. I nic dziwnego. Panna Eckhart, osoba zupełnie obca na tym cmentarzu, gdzie nikt z jej bliskich nie spoczywał, rozpychała się energicznie przy pomocy swojej wielkiej, staromodnej torebki, obracając szybko głową w obie strony. Gdy stanęła wreszcie pod olbrzymim drzewem, wydała się przez kontrast niemal że drobna. Wysłani szybko przez żony panowie Loomis i Stark wzięli ją mocno pod ręce i sami jak gdyby się skurczyli. Panna Eckhart coraz szybciej obracała głową. Ruchem takim zazwyczaj przynaglała zbyt powolne uczennice.
Jakże mocno panna Snowdie MacLain ści snęła wówczas rękę Cassie. Puściła ją dopiero, kiedy panna Eckhart całkowicie się uspokoiła. Cassie była zbyt dobrze wychowana, by gapić się na swoją nauczycielkę, rzuciła na nią tylko jeden raz okiem, a potem wbiła wzrok w swoje pantofelki firmy Billikin. Matka oczywiście gdzieś znikła.
Wszyscy twiefdzili, że jest rzeczą zadziwiającą, iż panna Eckhart, która za życia pana Sissuma nie miała pojęcia, jak zachować się wobec niego, pozwoliła sobie w takiej chwili na podobny wybryk. To gwałtowne kiwanie głową wyrażało jak gdyby afirmację jej własnego zachowania się. Jakby chciała powiedzieć nie musicie się do mnie odzywać ani mnie dotykać, chyba żebyście mnie delikatnie ujęli pod łokcie, ót tak, i uprzejmie odprowadzili z powrotem na miejsce.“(7)