„Najpierw Kalibabka udał się do mieszkania „Kelnerki", gdyż wiedział, że jest w tym czasie w pracy.
Wziął jej z domu kołnierz i czapkę z lisa, trzy pier
ścionki. Do restauracji już nie poszedł się pożegnać,
gdyż miał to, o co najbardziej mu chodziło. Następ
nie na postoju taksówek umówił się ze „Sklepikara",
a godzinę później w tym samym miejscu z „Bankie
ra". „Sklepikara" przyszła punktualnie i w.szyscy ra
zem udali się taksówką na rzekomą fermę chłopaka
Niusi. W lesie wysiedli Kalibabka, „Sklepikara"
i „Grzałka", a Niusia wróciła taksówką... po na
stępną.. .
Teraz wszystko odbyło się zgodnie ze scenariuszem. Ponieważ „Sklepikara" nie chciała się rozebrać, „Grzałka" musiała ją trochę poszarpać i zwymyślać — potem ją uderzyła.
Po rozebraniu kazali się jej uśmiechać do obiektywu, zrobiła zdjęcie, zdjęli biżuterię i zostawili w lesie. A na szosie zatrzymała się taksówka, którą Niusia przywiozła „Bankierę". Pojechali kilka kilometrów dalej, aby zrobić z nią to samo, co ze „Sklepikara". Oddała im 3 złote pierścionki, łańcuszek z medalikiem i 10 tysięcy złotych.
W chwili, gdy został ogłoszony stan wojenny, Jerzy Kalibabka znajduje się w Krakowie. Bojąc się wylegitymowania postanawia ten trudny dla siebie okres przeczekać. Przez blisko pięć miesięcy mieszka więc z Niusią na prywatnej kwaterze. Tam też zamyka ją wychodząc wieczorami szukać obwieszonych złotem .kocmołuchów" stan wojenny wykorzystuje też na naukę. W Domu Kultury „Krakus" zapisuje się na kurs śpiewu i tańca.“(3)